Νεοτερα

Ο άγιος παστουρμάς.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017 | 7:00 μ.μ.

Γράφει ο mitsos175.

Αφού η ζώνη από τρίχες γκαμήλας που την έφτιαξε η ίδια η μητέρα του Ιησού είναι Αγία, γιατί να μην είναι άγιος κι ο παστουρμάς από το κρέας της γκαμήλας τον οποίο έφτιαξε επίσης η Παναγία;
Ο παστουρμάς αυτός σίγουρα δε μοιάζει με τους υπόλοιπους. Πρώτα απ’ όλα δεν τελειώνει. Όπως η Αγία ζώνη και το Τίμιο Ξύλο που, αν πιστέψουμε τους ιερείς του Μεσαίωνα, κυκλοφορούσαν πολλές χιλιάδες κομμάτια, έτσι και ο άγιος παστουρμάς τρώγεται, αλλά δεν τελειώνει ποτέ. Το πώς, το ξέρει ο Ιησούς, που έχει το copyright στα θαύματα.

Επίσης σαν άγιος δεν βρωμάει. Γιατί, αν φας από τον κανονικό παστουρμά το καλοκαίρι, θα μυρίζεις από χιλιόμετρα κι άντε μετά να φλερτάρεις εκείνη τη «θεά», που σου αρέσει. Ρεζίλι θα γίνεις. Ενώ με τον άγιο παστουρμά, μπορείς να φας μέχρι σκασμού, να πιείς να γίνεις «ντίρλα» και από πάνω να μοσχοβολάς Άγιο Μύρο! Αυτό είναι θαύμα αγαπητοί πιστοί.

Επίσης ο άγιος παστουρμάς είναι πιο ιερός από την Αγία Ζώνη! Γιατί οι Σταυροφόροι που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1204 και βούτηξαν μαζί με το πλούτο της Πόλης και κομμάτια της Αγίας Ζώνης, είχαν μαζί τους τον παστουρμά από προηγούμενες Σταυροφορίες στους Αγίους Τόπους. Έτσι η καημένη η Ζώνη που ήταν τότε στην Κωνσταντινούπολη, δεν μπόρεσε να κάνει τη δουλειά της, όπως έκανε κάθε μέρα, δηλαδή να προστατεύσει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κάνοντας θαύματα.

Υπάρχει βέβαια μια λεπτομέρεια. Δεν υπάρχει άγιος παστουρμάς. Ούτε καν άγια πίτα. Κάτι τέλος πάντων που να μαγείρεψε η Παρθένος Μαρία και να έμεινε κληρονομία εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Από φαγώσιμα μόνο ένα κάστανο κι αυτό του Παΐσιου. Κρίμα. Θα ήταν χρήσιμο να υπήρχαν μερικά φαγώσιμα, που φτάνουν να χορτάσουν όλοι οι πεινασμένοι. Αλήθεια, εκείνα τα καλάθια από το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δυο ιχθύων τι να απέγιναν; Είναι ακόμα στην Παλαιστίνη, αλλά έκαναν λάθος κι έβαλαν σφαίρες μέσα. Ωχ - ωχ, δεν βλέπω να τελειώνουν οι πόλεμοι…

Που θέλω να καταλήξω: Καλές οι ιστορίες και τα θεάματα, αλλά δώστε και λίγο άρτο παπάδες, γιατί το Ποίμνιο ψοφά της πείνας. Και στο τέλος θα φάει εσάς που την έχετε κάνει ταράτσα και που μαζί με τα πλούσια παράσιτα και τους πολιτικούς κηφήνες, απομυζάτε τους κόπους των άλλων.
Το μόνο θαύμα που πιστεύω, γιατί το βλέπω καθημερινά μπροστά μου, είναι το φαινόμενο να προσκυνούν εκατομμύρια κάθε απομεινάρι που το Ιερατείο βαπτίζει ιερό και να ξηλώνονται πιστεύοντας ότι θα σωθούν έτσι!
Ο μόνος τρόπος να σωθείς είναι να σταματήσεις να προσκυνάς, να σταθείς όρθιος, να πολεμήσεις, να αγωνιστείς για ένα καλύτερο κόσμο. Αλλά μέχρι να το καταλάβουν αυτό όλοι, οι παπάδες θα φοράνε τις άγιες ζώνες που θα μεγαλώνουν συνέχεια ακλουθώντας τις κοιλιές και τους λογαριασμούς τους. «Βόηθα μας Παναγιά» «- Κάντε κι εσείς κάτι…» 

"Καπετάν Κεμάλ": Αφιέρωμα στο διανοούμενο Τούρκο κομμουνιστή που πάλεψε ηρωικά σαν αντάρτης του ΔΣΕ και ο οποίος πέθανε σαν σήμερα το 2011

«Αρχισα στην Αμερική την πολιτική μου δράση. Μετά συνέχισα στην Τουρκία και στην Ελλάδα... Στην Αμερική βρέθηκα στο πλευρό των μαύρων που αγωνίζονταν στο Μισισίπι για τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Ύστερα πήγα στο Σαν Φραντσίσκο, εργάστηκα για το Κομμουνιστικό Κόμμα, παίρνοντας μέρος σε πορείες, σε διαμαρτυρίες. Μετά επέστρεψα στην Τουρκία και άρχισα τη δράση μου με το κομμουνιστικό κόμμα. Έμεινα πολλά χρόνια φυλακή γι' αυτό. Ήρθα στην Ελλάδα, έμεινα δυόμισι χρόνια, στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού. Συνάντησα ανθρώπους σαν τον Λασσάνη (σ.σ. τον δάσκαλο Θανάση Γκένιο, που μετείχε στην ανταρτική ομάδα "Οδυσσέας Ανδρούτσος"), τον Λάμπρο, τον Αχμέτ, που τους αγάπησα πολύ. Ναι, νομίζω ότι η ζωή μου είναι ενδιαφέρουσα».

Καπετάν Κεμάλ – (Διαβάστε ένα αφιέρωμα σ’ αυτόν το Τούρκο κουμουνιστή που πάλεψε μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στην ανάρτησή μας που τιτλοφορείτε: «Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού - Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος». Η συνέντευξη που δίνει σε Ελληνα δημοσιογράφο βρισκόμενος σε ηλικία 92 χρονών είναι συγκλονιστική).

Σαν σήμερα, 16 Αυγούστους 2011  έφυγε απ’ την ζωή και σε ηλικία 95 χρονών ένας Τούρκος Τούρκος διανοούμενος και κομμουνιστής που αγωνίστηκε ηρωικά μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ο Μιχρί Μπελί, που έγινε γνωστός σαν «καπετάν-Κεμαλ» του ΔΣΕ.

Αφού θα σας προτείναμε να μην παραλείψετε να διαβάσετε το κείμενο την παραπομπή του οποίου βάλαμε παραπάνω, θα παραθέσουμε ένα καλό κείμενο που έγραψε ο δημοσιογράφος του ΑΠΕ Γιώργος Μηλιώνης, αφιερωμένο σ’ αυτόν τον μεγάλο κομμουνιστή:


«Όταν ο απλός, ο κοινός άνθρωπος του χωριού πάρει τ' όπλο στον ώμο και βγει στα βουνά ν' αγωνιστεί για την λευτεριά του, δημιουργεί κοσμοϊστορικά γεγονότα που έχουν απήχηση σε όλη την οικουμένη»

Σε αυτή τη φράση θα μπορούσε να συνοψιστεί η πολιτική εμπειρία του Τούρκου κομμουνιστή αγωνιστή και διανοούμενου, Μιχρί Μπελί, του οποίου η ελληνική πολιτική εμπειρία μπορεί εξίσου να συνοψιστεί στην φράση «Όσοι πολέμησαν στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας τίμησαν το ελληνικό έθνος. Κι εγώ ως Τούρκος, νιώθω περήφανος και ευτυχής που συμμετείχα σ' αυτόν τον λαμπρό αγώνα εκτελώντας ένα ταπεινό καθήκον, που πολέμησα σε έναν δίκαιο αγώνα δίπλα στα πιο τίμιο, τα πιο γενναία παλληκάρια του ελληνικού λαού».

Ο Μιχρί Μπελί, ήταν ο «καπετάν-Κεμαλ» του ΔΣΕ και «έφυγε» πλήρης ημερών στις 16 Αυγούστου 2011, ενώ η ένταξή του στις γραμμές του ΔΣΕ συνιστούσε μοναδική περίπτωση.

Ο Μιχρί Μπελί γεννήθηκε το 1916 στη Συληβρία της Ανατολικής Θράκης και ο πατέρας του ήταν πρόεδρος του Κακουργιοδικείου της περιοχής.

Στις πρωτοχρονιάτικες διακοπές του 1932-1933 ο Μπελί μαζί με μια ομάδα συμμαθητών του επισκέφθηκε την Αθήνα και μάλιστα ήταν η πρώτη μαθητική ομάδα που επισκεπτόταν την Ελλάδα με την συγκεκριμένη εκδρομή να αποτελεί ένα σύμβολο των φιλικών σχέσεων που αναπτύσσονταν μεταξύ των δύο χωρών.

Οι μαθητές συναντήθηκαν με την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας τον πρωθυπουργό Παναγή Τσαλδάρη και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ελευθέριο Βενιζέλο, ενώ όπως έγραψε ο ίδιος ο Μπελί «μέσα μου υπερίσχυαν τα αισθήματα έχθρας για τους γκιαούρηδες».

Ωστόσο, όπως σημειώνει και πάλι ο ίδιος «η έχθρα που είχε συσσωρευτεί μέσα μου από την σοβινιστική προπαγάνδα τόσων χρόνων, διαλύθηκε μέσα σε εκείνη την εβδομάδα που έζησα στην Αθήνα κι είδα καθαρά στα μάτια των Ελλήνων, τα φιλικά, τα αδερφικά αισθήματα που έτρεφαν για μας».

Αυτές οι εντυπώσεις επηρέασαν βαθιά την συνείδηση του νεαρού Μπελί ο οποίος αποφοιτώντας το 1937 από την Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης (νυν Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου) μετέβη στη συνέχεια με υποτροφία στις ΗΠΑ με αντικείμενο των σπουδών του την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.

Στις ΗΠΑ ο Μιχρί Μπελί εκτός από τις σπουδές του ανέπτυξε και πολιτική δράση εντασσόμενος στο κίνημα για την προάσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων στην Πολιτεία του Μισσισιπή. Μαζί με τον Δανό Γκας Ουτ ήταν οι μόνοι λευκοί που δραστηριοποιούνταν στις γραμμές του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Στην συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό κίνημα και στο εργατικό κίνημα των λιμενεργατών του Σαν Φρανσίσκο.

Οι σπουδές του και η ένταξή του στο κομμουνιστικό κίνημα τον οδήγησε στο να υποστηρίξει με συνέπεια την συνεργασία και την αλληλεγγύη των λαών Ελλάδας και Τουρκίας πιστεύοντας ότι οι λαοί «δύο ανεξάρτητων και δημοκρατικών χωρών, αφού πρώτα έχουν διώξει αντάμα τον ιμπεριαλισμό από την περιοχή» έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να καθορίσουν την πορεία τους με την ελεύθερη βούλησή τους και χωρίς να έχουν πρότυπα ούτε την «Οθωμανική Αυτοκρατορία», ούτε την «Μεγάλη Ιδέα».

Με την έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπελί επέστρεψε στην Τουρκία μέσω Ιαπωνίας και Κίνας και δραστηριοποιήθηκε στις γραμμές του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του και ιδρυτής της Ένωσης Προοδευτικής Νεολαίας.

Το φθινόπωρο του 1944 ο Μπελί συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση και εξορία μαζί με πενήντα άλλους συντρόφους του. Στα τέλη του 1946 δραπέτευσε στο εξωτερικό και την άνοιξη του 1947 έφθασε στα ελληνικά βουνά και εντάχθηκε στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Ο Μπελί, εξέδιδε αρχικά την τουρκόφωνη εφημερίδα «Σαβάς» (Πόλεμος), ενώ αργότερα ανέλαβε και στρατιωτικά καθήκοντα πολεμώντας ως Καπετάν-Κεμάλ μαζί με ένα μικτό τάγμα από μειονοτικά στοιχεία.

«Δεν ξέρω ποιος και πως το είχε προτείνει, αλλά το τάγμα μας ονομάστηκε «Τάγμα Οθωμανών». Και κανείς δεν έφερε αντίρρηση. Ενώ όλοι ήμασταν υπέρ της δημοκρατίας. Εναντίον του σουλτανάτου. Πρέπει να θεωρήσει κανείς φυσιολογικό το ότι δεν είχαμε αντίρρηση για το επίθετο Οθωμανός. Δεν θα μπορούσε να ονομαστεί «Τούρκικο Τάγμα». Γιατί στο τάγμα υπήρχαν και πολλοί άλλοι εκτός από Τούρκους, Έλληνες, Γκαγκαούζοι, Πομάκοι, Βλάχοι, Τσιγγάνοι κλπ. Λέγοντας «Τάγμα Οθωμανών» τους καλύπταμε όλους», σημείωσε ο ίδιος.

Επίσης ο Μπελί μετέφρασε στα τουρκικά τον ύμνο του ΕΛΑΣ «από τον οποίο αντιλαλούσαν στα χρόνια της δεκαετίας του '50 οι στρατιωτικές φυλακές του Χάρμπιγε και του Ορχανιγε στην Κωνσταντινούπολη».

Στις 6 Ιουλίου 1947 ο Μπελί τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε για νοσηλεία αρχικά στην Βουλγαρία και στη συνέχεια στην Μόσχα. Επέστρεψε στην Ελλάδα και συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις ως το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1949.

Το 1950 επέστρεψε στην Τουρκία φυλακίστηκε, ενώ αργότερα αυτοεξορίστηκε. Φιλοξενήθηκε από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης μετά το πραξικόπημα του 1971, ενώ το 1979 διέφυγε βαριά τραυματισμένος από δολοφονική εναντίον του επίθεση.

Μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Κενάν Εβρεν το 1980 διέφυγε στην Μέση Ανατολή και στη συνέχεια πήγε στην Σουηδία όπου παρέμεινε μέχρι το 1992, έτος που επέστρεψε στην Τουρκία.

Η συναρπαστική και θυελλώδης ζωή του αποτυπώθηκε στο ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού «Καπετάν Κεμάλ: Ένας σύντροφος» με αφορμή το γύρισμα του οποίου, ο Μπελί επισκέφθηκε και πάλι την Θράκη αναζητώντας του εναπομείναντες στην ζωή συντρόφους του.

«Για ένα διάστημα στα χρόνια του εμφυλίου, η καρδιά της ευρωπαϊκής κοινωνικής επανάστασης χτυπούσε σε αυτά τα βουνά. Εκείνοι οι χωρικοί που ζούσαν έξω από τον κόσμο σε πρωτόγονες συνθήκες, είχαν βρεθεί ξαφνικά στο επίκεντρο ιστορικών γεγονότων. Για την μονότονη ζωή τους αυτό ήταν μεγάλη αλλαγή που τους σημάδεψε για πάντα. Είχαν περάσει πενήντα χρόνια, αλλά ο καπετάν-Κεμαλ, ο διοικητής του Τάγματος Οθωμανών είχε μείνει βαθιά χαραγμένος στη μνήμη όσων είχαν ζήσει εκείνες τις μέρες» έγραψε ο ίδιος, ο οποίος βρήκε παλιούς του συντρόφους εκτός από το χωριό Χατζίορεν την «έδρα της αντιπροσωπείας της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στην Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη» από την οποία είχε πολλές αναμνήσεις.

Ο Μιχρί Μπελί «έφυγε» έχοντας κερδίσει τον σεβασμό του διεθνούς επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος, έχοντας στα χείλη την φράση του Μπαλζάκ ότι «δεν υπάρχει πιο γόνιμο έδαφος από αυτό που έχει ποτιστεί με το αίμα των ανθρώπων που έπεσαν για να το υπερασπιστούν», έχοντας στα χείλη τον «Θούριο» του Ρήγα Φεραίου που τόσο τον συγκινούσε.

Το "φαινόμενο", ο Σκουρλέτης και οι αερολογίες του



Με τον παραπάνω χάρτη που κυκλοφόρησε σήμερα και μας δείχνει τις εκατοντάδες πυρκαγιών που υπάρχουν αυτές τις μέρες σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης  επιβεβαιώνεται απόλυτα  η χθεσινή μας ανάρτηση έγραφε μεταξύ άλλων:

Δεν είναι η «ανικανότητα» του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ. 

Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Ανάλογη τακτική ακολουθούν όλες οι αστικές κυβερνήσεις στον καπιταλισμό. Ρίχτε μια ματιά στην ειδησεογραφία και θα διαπιστώσετε ότι τεράστιες πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια με πολλά ανθρώπινα θύματα είχαμε σε δεκάδες καπιταλιστικά κράτη ανάμεσα τους οι ΗΠΑ, η Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία κ.α. Δεν μπορούσαν αυτά τα κράτη να δημιουργήσουν υποδομές ώστε να αντιδρούν αποτελεσματικά την εκδήλωση πυρκαγιών; Φυσικά και μπορούσαν. Ο καπιταλισμός όμως άλλα επιτάσσει. Τα πάντα να αντιμετωπίζονται σαν πηγή αποκόμισης κέρδους. Είτε αυτά είναι έμψυχο υλικό είτε περιβάλλον.

Αλλού θα σταθούμε όμως σ’ αυτό το κείμενο. Στις αερολογίες και στην προσπάθεια που έκανε να παρουσιάσει το μαύρο άσπρο ο  υπουργός Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.
Προσπερνάμε την εκτίμησή του ότι στο θέμα των πυρκαγιών υπήρξαν ΜΜΕ που πρόσκεινται στην αντιπολίτευση που αντιμετώπισαν το γεγονός με ανευθυνότητα, κάτι που δεν απέχει από την πραγματικότητα, καθώς και τις βολές που εξαπέλυσε στην Ν.Δ.

Για να δούμε μερικά σημεία της συνέντευξης του υπουργού:

«Το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής επιβεβαιώνεται στις πυρκαγιές που είναι σε εξέλιξη στις άλλες χώρες της Μεσογείου και κυρίως στην Πορτογαλία». Σωστά όσον αφορά ότι υπάρχει κλιματική αλλαγή. Ξεχνάει όμως να μας πει ότι αυτό δεν είναι ένα καιρικό φαινόμενο. Το δημιουργεί το καπιταλιστικό κέρδος το οποίο όταν δεν προέρχεται από εκμετάλλευση εργατικής δύναμης, προέρχεται από την εκμετάλλευση  και το «βιασμό» της φύσης. 

Μας κάνει λόγο για «το γεγονός των διαχρονικών αδυναμιών στον μηχανισμό αντιμετώπισης» των πυρκαγιών «λόγω της περιστολής των δαπανών, οι οποίες είχαν το αποτύπωμά τους και σ' αυτόν τον τομέα» προσθέτοντας ότι όσο αφορά την τεχνική υποδομή στην πυρόσβεση «δεν έχει μπει ούτε καρφί, ούτε βίδα καινούργια από το 2000 και μετά».

Και εδώ πάλι μας λέει την μισή αλήθεια. Όχι απλώς όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τότε –μιλάμε εδώ και 17 χρόνια!- δεν ενδιαφέρθηκαν καθόλου να ενισχύσουν ή στην τελική να συντηρήσουν τον ήδη υπάρχοντα μηχανισμό δασοπροστασίας και δασοπυρόσβεσης αλλά από το 2009 και κάθε χρόνο μειώνουν κατά εκατ. ευρώ τον προϋπολογισμό του Πυροσβεστικού Σώματος με αποτέλεσμα σήμερα ο όποιος στόλος διαθέτει να είναι είτε ακινητοποιημένος αφού δεν υπάρχουν χρήματα για να συντηρηθεί, είτε σε κακή κατάσταση με μειωμένες επιχειρησιακές δυνατότητες.

Οσο αφορά δε το προσωπικό του Π.Σ εκεί πια έχει γίνει «σφαγή». Το 2011 καταργούν με νόμο 4.000 οργανικές θέσεις από το μόνιμο προσωπικό και δημιουργήθηκαν οι υπό κατάργηση θέσεις πενταετών. Και φυσικά αυτά δεν είναι τυχαία. Όπως καταγγέλλουν συνδικαλιστές πυροσβέστες τελικός σκοπός είναι να ιδιωτικοποιηθεί όλο το Πυροσβεστικό Σώμα όπως έχει γίνει ήδη με την αεροπυρόσβεση και η πώληση της πυρασφάλειας όπως έγινε με τη Fraport και των ιδιωτικοποιημένων οδικών αξόνων. 

Αφού, λοιπόν, κάνει ένα ευχολόγιο για το τι ΘΑ πρέπει να γίνει μας λέει ο υπουργός: «Όταν εμείς συζητάμε και να βρούμε τρόπους για να παρακάμψουμε τα μνημόνια που θέτει η μνημονιακή πολιτική είτε στο θέμα των πυροσβεστών είτε στο θέμα των προσλήψεων, τότε κατηγορούμαστε, όχι μόνο απ' έξω αλλά και από την εγχώρια αντιπολίτευση, ότι φτιάχνουμε νέο κομματικό στρατό».

Εντάξει, συζητήστε όσο θέλετε και όταν κάτι αποφασίσετε τότε το σχολιάζουμε. Θα ήταν όμως τώρα εύκολο να μας δώσετε απάντηση σε κάποιες απλές ερωτήσεις; Προσπερνάμε το παρελθόν και σας ρωτάμε για τον χρόνο της κυβερνητικής σας θητείας. 
Ξέρουμε ότι όχι απλώς δεν διατηρήσατε το ήδη υφιστάμενο καθεστώς αλλά συνεχίσατε να μειώνεται κάθε χρόνο τον προϋπολογισμό του Πυροσβεστικού σώματος. Μπορείτε να μας πείτε στο κυβερνητικό διάστημά σας πόσα δισεκατομμύρια ευρώ, χρήματα του αιματηρά φορολογούμενου λαού, δώσατε για να ανακεφαλαιωθούν οι τράπεζες; Μήπως σας είναι εύκολα να μας απαντήσετε πόσα λεφτά δαπανήσατε το ίδιο διάστημα για πολεμικούς εξοπλισμούς και για την συμμετοχή σας στο ΝΑΤΟ; 

Επειδή προφανώς δεν θα μας κάνετε την χάρη να δώσετε απαντήσεις θα το κάνουμε εμείς σε επόμενη ανάρτηση.

Και για την διατροφή μας, φροντίζουν οι πολιτικοί για μας

Γράφει ο mitsos175.

Αν είναι να φιλέψουμε κάτι τους πολιτικούς να προτιμήσουμε ολλανδικά προϊόντα. Τα αυγά πχ. Τίγκα στο εντομοκτόνο. Δεν είναι να το φας. Είναι να το πάρεις μαζί σου στο κάμπινγκ να ψοφάνε τα κουνούπια.

«Εκατομμύρια αυγά έχουν απομακρυνθεί από τα ράφια των σούπερ μάρκετ σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, αφότου ανακαλύφθηκε ότι είχαν μολυνθεί με το δυνητικά επιβλαβές παρασιτοκτόνο fipronil. Το fipronil χρησιμοποιείται συνήθως για την απαλλαγή από ψύλλους, ψείρες και τσιμπούρια, αλλά έχει από απαγορευτεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για χρήση σε ζώα που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση, όπως τα κοτόπουλα. Το παρασιτοκτόνο εισέβαλε αρχικά στην τροφική αλυσίδα της Ολλανδίας, που διαθέτει μία από της μεγαλύτερες βιομηχανίες αυγού στην Ευρώπη. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία μέχρι σήμερα, που να αποδεικνύουν ότι έχει βλάψει κανέναν.» 

Όχι αγάπη μου, δεν βλάπτει κανέναν, αρκεί να μην τρως αυγά ή οτιδήποτε έχει αυγό.
«Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) υποστηρίζει ότι το fipronil είναι "μέτρια τοξικό" στους ανθρώπους αν καταναλώνεται σε μεγάλες ποσότητες και μπορεί να έχει επικίνδυνες επιπτώσεις στα νεφρά, το συκώτι και τους θυρεοειδείς αδένες». 

Κάτι σαν τη «μετριοπαθή αντιπολίτευση» στη Συρία. Σε αποκεφαλίζουν όπως ακριβώς οι ισλαμοφασίστες του ISIS, αλλά το κάνουν με τις ευλογίες της Δύσης. Αν βέβαια έριχνε κάτι τέτοιο ένας μικρός αγρότης κι όχι μια τεράστια εταιρεία θα πήγαινε φυλακή, ενώ θα του έφτιαχναν καθημερινά ομελέτα από τα μολυσμένα αυγά. Αλλά όταν πρόκειται για Επιχειρηματικούς Κολοσσούς θα τα καταπιούμε αμάσητα. Και χωρίς να το ξέρουμε, γιατί δεν χρειάζεται να τα μαθαίνουμε όλα. Φροντίζουν οι πολιτικοί για μας.

Όπως φάγαμε τις τρελές αγελάδες «γιατί έπρεπε να δείξουμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», έτσι θα καταναλώσουμε και τα ολλανδικά φυτοφάρμακα. Δεκαπέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και η Ελβετία και το Χονγκ Κονγκ, έχουν μέχρι στιγμής πληγεί από την κρίση των μολυσμένων αυγών, ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Φυσικά εμείς δεν έχουμε πρόβλημα. Με τόσα που τρώμε καθημερινά ειδικά το κουτόχορτο, έχουμε πάθει ανοσία σε όλα. Το πολύ - πολύ κάνα κόψιμο. Να σκουπιστούμε από τη σημαία της ΕΕ, γιατί με την «αριστερά» έχουμε έλλειψη χαρτιού υγείας όπως είχε προφητεύσει η Βούλτεψη. Από δηλητήρια όμως πάμε καλά.

«Το σκάνδαλο ήρθε στο φως της δημοσιότητας στις αρχές Αυγούστου, όταν η Ολλανδία διέταξε να απομακρυνθούν τα μολυσμένα αυγά από τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Το Βέλγιο κατηγόρησε την Ολλανδία ότι γνώριζε για τα μολυσμένα αυγά από τον Νοέμβριο του 2016, αλλά δεν είπε τίποτα. Η Ολλανδία το αρνήθηκε. Ωστόσο, το Βέλγιο παραδέχτηκε ότι γνώριζε για τα αβγά από τις αρχές Ιουνίου, αλλά δεν ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξαιτίας μιας λανθασμένης έρευνας».

Όλοι ήξεραν κι όλοι έκαναν το κορόιδο. Βέβαια τα αληθινά κορόιδα είναι άλλοι. Αυτοί που πληρώνουν τέτοια τεφαρίκια - πολιτικούς. Άντε καλή μας όρεξη. Πάω να μαγειρέψω. Τυρόπιτα «Μένουμε Ευρώπη» : Μολυσμένα αυγά, Ληγμένο γιαούρτι, Γάλα από τρελή και παλαβή αγελάδα, Παρθένο Ορυκτέλαιο, Αλεύρι με Σκουλήκια από αυτά που πουλάνε στην Ελβετία, Εισαγόμενη Χαμένη «Φέτα» και λίγο Αλατοπίπερο για να τσούζει. Σερβίρεται συνοδεία σάπιων λαχανικών και πέτρας.
Καλό βόλι… 

Σήμερα οι πυροσβέστες είναι για την κυβέρνηση "ήρωες". Προηγουμένως τους αντιμετώπιζε ... σαν "γαϊδούρια". Αύριο; (Βίντεο)


Κάποιες φορές η υποκρισία των κυβερνητικών στελεχών, και του ίδιου του πρωθυπουργού είναι τόσο εξοργιστική, που δύσκολα αποφεύγεις να μην την σχολιάσεις, όσο κι αν γνωρίζεις ότι αυτό έχει καταντήσει κύριο χαρακτηριστικό όλων των Συριζαίων καρεκλοκενταύρων .

Και το λέμε αυτό διαβάζοντας και ακούγοντας δεκάδες δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων που μας μιλάνε για την «αυτοθυσία» και τον «ηρωισμό» των πυροσβεστών, που ρίχτηκαν στην μάχη πυρκαγιών, «χωρίς να λογαριάζουν ωράρια και συνθήκες», «ξεπερνώντας τις ανθρώπινες αντοχές» μπλα μπλα…

Και φυσικά υποκλινόμαστε και δηλώνουμε τον σεβασμό μας σε εθελοντές και μόνιμους πυροσβέστες που κάνουν ότι μπορούν να περιορίσουν το μέγεθος των καταστροφικών πυρκαγιών. Δεν έχουμε όμως και μνήμη χρυσόψαρου. Θυμόμαστε πολύ καλά τον τρόπο που αντιμετωπίστηκαν μόλις πριν κάποιους μήνες από την κυβέρνηση αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα οι πάντες από τον κυβερνητικό θίασο αποκαλούν «αφανείς ήρωες».

Και επειδή κάποιοι θέλουν να το ξεχνάνε ας τους το θυμίσουμε εμείς μέσα από ένα βίντεο που αναρτήσαμε  στις 8 Φλεβάρη 2017 όταν γινόταν  η πανελλαδική συγκέντρωση διαμαρτυρίας των πυροσβεστών πενταετούς υποχρέωσης, για να διεκδικήσουν τα δίκαια αιτήματά τους.

Β. Τσιρώνης: Ενας "ιδιόρρυθμος" αγωνιστής γιατρός που έχασε την ζωή του υπό "περίεργες" συνθήκες

Ηταν σαν σήμερα 16 Αυγούστου 1969 όταν ο 40χρονος τότε γιατρός  Βασίλης Τσιρώνης, έχοντας μαζί όλη την οικογένεια του, θα πραγματοποιήσει μια αεροπειρατεία σαν πράξη διαμαρτυρίας ενάντια στην χούντα των συνταγματαρχών.

Καταλαμβάνει το αεροπλάνο της Ολυμπιακής, που εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνα - Αγρίνιο – Ιωάννινα και το οδηγεί στα Τίρανα της Αλβανίας, και από εκεί κατέληξε  στην Σουηδία, όπου μαζί με άλλους  αντιδικτατορικούς πολιτικούς πρόσφυγες συνεχίζει τον αγώνα του ενάντια στο καθεστώς του Παπαδόπουλου.

Ο Βασίλης Τσιρώνης, βρήκε τον θάνατο κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι τώρα συνθήκες στις 11 Ιούλη 1978, κατά τη διάρκεια νυχτερινής εισβολής των, νεοσύστατων τότε, Μονάδων Εθνικής Ασφάλειας στο σπίτι του.  

Ένα μικρό χρονικό...

30 Νοέμβρη 1977: Συνεχίζεται η πολιορκία του σπιτιού του γιατρού Τσιρώνη. ΜΑΤ και ελεύθεροι σκοπευτές αποκλείουν την περιοχή όταν ο Τσιρώνης πυροβολεί εναντίον του πληρώματος περιπολικού που πάει να τον συλλάβει.

5 Φλεβάρη 1978: Ανεξάρτητο κράτος κηρύσσει το σπίτι του ο γιατρός Τσιρώνης.

11 Ιούλη 1978: Αστυνομικοί εισβάλλουν στο σπίτι του γιατρού Τσιρώνη στις 4 το πρωί, με δικαστική απόφαση και παρουσία εισαγγελέα. Ο διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από το σπίτι του γιατρού, ενώ ρόλο επόπτη στην οργάνωση της επιχείρησης έχει παίξει ο ίδιος ο υπουργός δημόσιας τάξης Μπάλκος. Ο γιατρός Τσιρώνης «αυτοκτονεί». Η επιχείρηση «επιτυγχάνει».

12 Ιούλη 1978: Συλλαμβάνονται 2 άτομα μέλη της οργάνωσης του γιατρού Τσιρώνη. Είναι οι Γ. Σκάνδαλης 26 χρόνων και Δ. Νικολούλης 21 χρόνων.

13 Ιούλη 1978: 1000 περίπου άτομα με συνθήματα κατά της αστυνομίας και του κράτους, κηδεύουν το γιατρό Τσιρώνη.

Από το βιβλίο: «Αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται, δεν εξαγοράζονται, δεν  δικαιώθηκαν», της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Πολιτών

Ο Β. Τσιρώνης δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο. Από τότε που ξεκίνησε την επαγγελματική του διαδρομή σαν γιατρός έχει κατηγορηθεί από τις κρατικές υπηρεσίες γιατί «η εν γένει συμπεριφορά του ανωτέρω ιατρού ήτο τοιαύτη, ώστε να δίδει την εντύπωσιν ότι είναι όργανο όχι της ιατρικής επιστήμης, αλλά της κομμουνιστικής ηγεσίας … Συγκεκριμένως εξέδιδε αθρόας γνωματεύσεις περί της ανάγκης επειγούσης δήθεν νοσηλείας εκτοπισμένων, ενώ ούτοι ήσαν υγιείς».

Περισσότερα για τον Β. Τσιρώνη πληροφορούμαστε από τον ιστότοπο του Ν. Σαραντάκου

Το 1958 διορίστηκε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό γιατρός των εξόριστων του Άη – Στράτη, τους οποίους παρά τις απαγορευτικές διαταγές βοήθησε ανοικτά και με αυταπάρνηση, αντιδρώντας στην πολιτική φυσικής τους εξόντωσης και καταγγέλλοντας την κυβέρνηση της Δεξιάς για «ανθρωποκτονίες εκ προμελέτης» και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για «συνθηκολόγηση και υποταγή» με διοχέτευση στον ξένο Τύπο αρκετών εμπιστευτικών εγγράφων και απόρρητων οδηγιών του τότε υφυπουργείου Ασφαλείας που αποδείκνυαν τις καταγγελίες του.

Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν αρκετοί αγροτικοί γιατροί στην ύπαιθρο και ο Ερυθρός Σταυρός αναλάμβανε να καλύπτει τα κενά, έχοντας δικά του ιατρεία εκεί που δεν υπήρχε αγροτικός γιατρός, όπως στον Άγιο Ευστράτιο, ο οποίος βέβαια ήταν ειδική περίπτωση αφού εκτός από τους μόνιμους κατοίκους είχε και εκατοντάδες αριστερούς εξόριστους. Ο Τσιρώνης, προϊστάμενος του κλιμακίου, κατηγορήθηκε από τους παράγοντες του Υπουργείου Προνοίας και παύθηκε, επειδή «η εν γένει συμπεριφορά του ανωτέρω ιατρού ήτο τοιαύτη, ώστε να δίδει την εντύπωσιν ότι είναι όργανο όχι της ιατρικής επιστημης, αλλά της κομμουνιστικής ηγεσίας … Συγκεκριμένως εξέδιδε αθρόας γνωματεύσεις περί της ανάγκης επειγούσης δήθεν νοσηλείας εκτοπισμένων, ενώ ούτοι ήσαν υγιείς».

Ο Τσιρώνης δεν ήταν κομμουνιστής, απλώς τηρούσε τον όρκο του Ιπποκράτη. Μόλις παύθηκε, έκανε μήνυση στον παραπάνω υπηρεσιακό παράγοντα (Μαυρουλίδης το όνομά του), κέρδισε τη δίκη, και δικαστικά κέρδισε και την επαναφορά του, την οποία όμως το κράτος αρνήθηκε να υλοποιήσει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στα επόμενα χρόνια γνώρισε όλη την εκδικητική μανία του καραμανλικού κράτους. Όταν τον Αύγουστο του 1960 επισκέφτηκε τον Υφυπουργό Προνοίας Ψαρρέα για να διαμαρτυρηθεί για την καθυστέρηση της αποκατάστασής του, εκείνος τον αντιμετώπισε αρνητικά, και πάνω στη συζήτηση τον κατηγόρησε για εξύβριση, ότι τον είπε ανέντιμο (Ο Τσιρώνης είπε ότι είχε χαρακτηρίσει «ανέντιμη» την τακτική της κατασυκοφάντησης και δίωξής του).

Κλείστηκε στη φυλακή, όπου πρωτοστάτησε σε απεργία πείνας όσων ήταν κλεισμένοι μέσα για χρέη. Έγιναν και κάποια επεισόδια και κατηγορήθηκε για εξέγερση. Αποφυλακίστηκε, αλλά το κράτος του ζήτησε να πληρώσει τα δίδακτρα της φοίτησής του στη στρατιωτική σχολή, 66.000 δραχμές, σημαντικό ποσό για την εποχή -και βέβαια, ενώ σε όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις γινόταν διακανονισμός για πληρωμή με δόσεις, από τον Τσιρώνη τα ζήτησαν όλα μαζί (εδώ ένα άρθρο).

O διωγμός του Τσιρώνη έφτασε πολλές φορές στη Βουλή με επανειλημμένες επερωτήσεις βουλευτών από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά το κυνηγητό συνεχίστηκε. Στις αρχές του 1962 δικάστηκε για τα επεισόδια στις φυλακές, εξαγόρασε τη μικρή ποινή του, αλλά έμεινε υπόλοιπο ένα μικρό χρέος. Σε ένα χαρακτηριστικό μικροεπεισόδιο, η αστυνομία τον κάλεσε το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου 1962 στο Τμήμα δήθεν για να υπογράψει ως ιατρός ένα πιστοποιητικό θανάτου, κι όταν αυτός πήγε εκεί, τον συνέλαβαν για το χρέος του το οποίο, λόγω της ημέρας, ήταν αδύνατο να τακτοποιήσει. Και βέβαια, όταν τους είπε ότι έτσι «γίνονται εκτελεστικά όργανα μιας πανελληνίως γνωστής εναντίον του εκστρατείας εμπαθείας και σκοπιμότητος», του έκατσαν και μια μήνυση για εξύβριση.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1962 ίδρυσε το «Κόμμα των Αδεσμεύτων», που όμως έμεινε ανενεργό μέσα στην τότε ανώμαλη πολιτικά εποχή και αργότερα μετονομάστηκε σε Ε.Α.Κ. (Εθνικό Αστικό Κόμμα). Έγινε ευρύτερα γνωστός από μια απεργία πείνας 50 ημερών που πραγματοποίησε επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου με αίτημα τον άμεσο επαναπατρισμό των αριστερών πολιτικών προσφύγων από τις χώρες του λεγόμενου «ανατολικού μπλοκ».

Η απεργία πράγματι διάρκεσε 50 ημέρες (από τέλη Απριλίου 1964 έως 15 Ιουνίου) αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι είχε αυτό το αίτημα. Με τις δικές μου πληροφορίες, αίτημα ήταν να πάψει ο εξαετής διωγμός του και να αποκατασταθεί. Φαίνεται ότι η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου είχε ίσως διάθεση να τον αντιμετωπίσει ευμενώς, αλλά διαφώνησαν στον τρόπο. Η απεργία πάλι έφτασε στη Βουλή, έγινε μάλιστα και αφορμή να φιλονικήσουν από τις στήλες τους ο Δ. Ψαθάς (των Νέων) και ο Μποστ (της Αυγής) διότι ο Ψαθάς, με το χιούμορ του πολλαπλά χορτάτου, υπαινίχθηκε ότι ο γιατρός έτρωγε κρυφά. Ο Τσιρώνης έλυσε την απεργία χωρίς να δικαιωθεί, ίσως όμως κάποια αιτήματά του δικαιώθηκαν στη συνέχεια.

Το 1969 σε ηλικία 40 ετών και ενώ η απριλιανή δικτατορία (1967 – 1974) απολάμβανε την τρίτη της χρονιά, έκανε αεροπειρατεία έχοντας μαζί του όλη την οικογένειά του, και μέσω Αλβανίας διέφυγε στην Σουηδία, στην οποία ζούσαν τότε οι περισσότεροι αντιδικτατορικοί πολιτικοί πρόσφυγες.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, λίγο μετά την μεταπολίτευση και ίδρυσε το «Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο» ή Ο.Ε.Μ., έκανε διάφορες «επαναστατικές» παρεμβάσεις (υβριστικά συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Καραμανλή και κατά γνωστών μεγαλοϊδιοκτητών εφημερίδων, πυροβολισμοί με καραμπίνα κατά μιας γιγαντιαίας φωτογραφίας του Καραμανλή στην Αγορά της οδού Αθηνάς, κ.ά.) και στις εκλογές του 1977 έριξε το σύνθημα της λευκής ψήφου, με αποτέλεσμα να διεκδικήσει μία εβδομάδα αργότερα τα 251.000 λευκά ψηφοδέλτια της Β Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών, πράγμα που προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό την απόπειρα της αστυνομίας να τον συλλάβει στην είσοδο του σπιτιού του στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο, μετά από ανακίνηση μίας παλαιάς καταδίκης του.

Όλα αυτά είναι σωστά, αλλά τα λευκά ψηφοδέλτια στις εκλογές του 1977 δεν ήταν ούτε κατά διάνοια 250.000 στη Β’ Αθηνών. Σε όλη την επικράτεια, άκυρα μαζί και λευκά ήταν 64.000 κατά τη Βικιπαίδεια.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν μία τραγική τροπή: στις 30 Νοεμβρίου 1977 οι ειδικές αστυνομικές μονάδες και ελεύθεροι σκοπευτές απέκλεισαν την περιοχή γύρω από το σπίτι του Τσιρώνη, όταν εκείνος πυροβόλησε κατά των αστυνομικών που είχαν έλθει να τον συλλάβουν και άρχισε έτσι μία πολύμηνη και επεισοδιακή πολιορκία. Στις 5 Φεβρουαρίου 1978 ο Τσιρώνης κήρυξε το διαμέρισμά του «ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος» και κάθε ημέρα έβγαινε στο μπαλκόνι του και με μεγάφωνα ή με έναν φορητό τηλεβόα διάβαζε στο συγκεντρωμένο πλήθος τα «πολεμικά ανακοινωθέντα» του ενάντια στο «κράτος των μαύρων (εννοώντας των φασιστών)», ενώ κάποιες φορές οι ελεύθεροι σκοπευτές τού είχαν πυροβολήσει τα χωνιά των μεγαφώνων.

Επειδή ο Τσιρώνης έμενε στο Παλιό Φάληρο, στην οδόν Άρεως, δηλαδή τέσσερις δρόμους πιο πέρα από το σπίτι μου, περνούσα ταχτικά από το «ελεύθερο κράτος» του ΟΕΜ. Κάθε απόγευμα έβγαζε λόγο, 7 με 8 αν θυμάμαι καλά, τουλάχιστον εκείνο το καλοκαίρι του 1978 (το χειμώνα ίσως νωρίτερα). Καθώς το φθινόπωρο του 1978 θα γίνονταν δημοτικές εκλογές, ο Τσιρώνης είχε πάλι ρίξει σύνθημα για Άκυρο -και, θυμάμαι, έλεγε «Αν τα άκυρα στο Φάληρο φτάσουν σε ποσοστό 10% θα έχουμε πάρει περισσότερα από την ψευτοαριστερά. Αν πιάσουν το 25%, θα έχουμε πάρει περισσότερα από το ψευτοσοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ. Αν τα άκυρα ξεπερασουν το 43% θα έχουμε ξεπεράσει το μαύρο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας». Εννοούσε τα ποσοστά που είχαν πάρει τα κόμματα στις πρόσφατες εκλογές του 1977.

Στις αρχές Ιουλίου 1978, απ’ ό,τι θυμάμαι, έγινε ένα επεισόδιο που ίσως λειτούργησε σαν καταλύτης στις εξελίξεις. Ένα έφηβο κορίτσι της γειτονιάς ανέβηκε μαζί με άλλα παιδιά στο διαμέρισμα του Τσιρώνη. Η μάνα της έκανε μεγάλη φασαρία και, παρόλο που τότε δεν υπήρχε ο Σκάι, την άλλη μέρα έγινε πρωτοσέλιδο σε κάποια κίτρινη εφημερίδα, πιθανώς την Απογευματινή (αυτά όμως δεν τα έχω διασταυρώσει, μόνο τα θυμάμαι, οπότε ίσως να είναι πλάσματα της φαντασίας μου). Και τότε ανέλαβε το Βήμα.

Στις 7 Ιουλίου 1978 η καθημερινή εφημερίδα «Το Βήμα» εκτός από το πρωτοσέλιδο σχόλιό της με τον προκλητικό τίτλο «ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ;», εξέφραζε ανυπόγραφα την «ανησυχία» ότι δήθεν με το «αυτόνομο κράτος» του Τσιρώνη «υπονομευόταν η έννοια του κράτους» και αυτό «από το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές επιτρέπουν στον ιδιότυπο αυτό γιατρό όχι μόνο να ζει υπό το κράτος ποινικής ασυλίας (αφού δικαστικές αποφάσεις σε βάρος του για αδικήματα του κοινού ποινικού νόμου παραμένουν ανεκτέλεστες), αλλά και να μεταβάλλεται σε ελευθέρως δρώντα, στην περιοχή του Παλαιού Φαλήρου ελεύθερο σκοπευτή. Ονόμασε το διαμέρισμά του Κράτος, έχει προσβάλει ή προσβάλλει καθημερινά δέσμη από άρθρα του ποινικού νόμου, αλλά… έχει εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο».

Το σχόλιο τελείωνε ως εξής: «Ποιος κάποτε θα αποφασίσει να προστατεύσει το κύρος και την αξιοπιστία του Κράτους; Διότι και η υπόθεση Τσιρώνη υπογραμμίζει την ανυπαρξία Κράτους».

Αν θέλετε ολόκληρο το άρθρο του Βήματος, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Στις 4 το πρωϊ της 11ης Ιουλίου (της οποίας το τυπωμένο πολλές ώρες νωρίτερα φύλλο του «Βήματος» επανερχόταν με νέο πρωτοσέλιδο ανυπόγραφο άρθρο, που «διαπίστωνε» ότι δήθεν «χειρότερο κι από το ίδιο το γεγονός της διωκτικής απραξίας της αστυνομίας είναι η ατμόσφαιρα ανυπαρξίας του κράτους που δημιουργείται»), υπό την άμεση εποπτεία του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξης Μπάλκου, 28 πάνοπλοι κομάντος της «Διμοιρίας Ειδικών Αποστολών» εισέβαλαν με βοήθεια δακρυγόνων στο διαμέρισμα μετά από δικαστική απόφαση και με παρουσία εισαγγελέα, ενώ ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από την επιχείρηση. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Τσιρώνης έπεσε νεκρός, ενώ η σύζυγός του, που μετά την παράδοση των 3 παιδιών τους είχε μείνει μέχρι τέλους δίπλα του στο τελευταίο οχυρωμένο δωμάτιο, φώναζε δυνατά πως «οι φασίστες σκότωσαν τον Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του».

Κατά την εκδοχή της αστυνομίας είχε «αυτοκτονήσει». Την επόμενη ημέρα συνελήφθησαν ως «μέλη του Ο.Ε.Μ.» οι Γ. Σκάνδαλης και Δ. Νικολούλης, 26 και 21 χρόνων αντίστοιχα, ενώ την μεθεπόμενη (13 Ιουλίου) 1.000 περίπου άτομα από τον χώρο της Άκρας Αριστεράς διαδήλωσαν στην κηδεία του με συνθήματα κατά της κρατικής βίας και των δημοσιογράφων, τους οποίους κατήγγειλαν ως υποκινητές της εξόντωσης του γιατρού Τσιρώνη. Ωστόσο, στο πολιτικό μνημόσυνο που τού έκανε την επόμενη χρονιά η οικογένειά του δεν παρευρέθησαν περισσότερα από 40 – 50 άτομα.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοίνωσε 2 ημέρες μετά τα γεγονότα, ότι «με τις αντικρατικές και αντικοινωνικές εκδηλώσεις του ήταν (ο Τσιρώνης) συνεχής απειλή και διαρκής κίνδυνος για τους αθώους πολίτες. Πολίτες κάθε κόμματος και εφημερίδες κάθε πολιτικής αποχρώσεως καλούσαν τις αρχές να θέσουν τέρμα στην επικίνδυνη δράση του Τσιρώνη».

Εδώ τελειώνει το άρθρο. Να προσθέσω ότι μια-δυο μέρες αργότερα, ο Γιάννης Ιωάννου, που τότε ήταν ο γελοιογράφος του Βήματος, δημοσίευσε (πιθανώς όμως όχι στο Βήμα αλλά στο Αντί) την εξής εξαιρετική γελοιογραφία που δεν ξέρω αν προσπαθούσε να αθωώσει την εφημερίδα, ούτε αν τα κατάφερνε:


Ολοκαύτωμα στο Καμμένο της Αρτας. Οταν τα ναζιστικά κτήνη βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά ... "για να κάνουν την πλάκα τους". (16 Αυγούστου 1943)

Ενα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων έγινε σαν σήμερα 16 Αυγούστου 1943 στο χωριό Κομμένο Αρτας.

Θα σας συνιστούσαμε να παρακολουθήσετε την σχετική τηλεοπτική εκπομπή του Χρίστου Βασιλόπουλου στην οποία εκτός από την αναλυτική αναφορά στο ναζιστικό αυτό έγκλημα που είχε σαν αποτέλεσμα 317 νεκρούς, ανάμεσα στους οποίους τα 17 ήταν παιδιά, μιλάνε επιζήσαντες της ναζιστικής θηριωδίας.

Οι αφηγήσεις τους είναι τόσο συγκλονιστικές που δεν υπάρχει περίπτωση να της παρακολουθήσει κάποιος και να μην οργιστεί με την φασιστική ιδεολογία που αποκτηνώνει τους ανθρώπους, όπως έγινε με τους Γερμανούς στρατιώτες που ήταν κάτω από τις διαταγές του συνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμινγκερ και οι οποίοι πήραν μέρος σ' αυτό το μακελειό.

Οταν εισέβαλαν στο χωριό οι επιδρομείς δεν άφηναν τίποτε όρθιο. Για έξη ολόκληρες ώρες έκαιγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και σκότωναν με μιαν απερίγραπτη αγριότητα άντρες, γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Βίαζαν γυναίκες, ξεκοίλιαζαν εγκύους, σκότωναν ακόμα και μωρά παιδιά, με αναμμένο βαμβάκι που έβαζαν στο στόμα τους, για να κάνουν την πλάκα τους.

Ολόκληρες οικογένειες κάηκαν ζωντανές μέσα στα σπίτια τους, πριν ακόμη ξυπνήσουν και καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλοι έτρεχαν στους δρόμους να σωθούν και έπεφταν από τις σφαίρες που θέριζαν το χωριό. Ανθρώπινα σώματα κόπηκαν στα δυο ή διαλύθηκαν και δε βρέθηκαν ποτέ. Φαίνεται πως η διαταγή ήταν σαφής: να μη μείνει τίποτε ζωντανό σ’ αυτό το χωριό.

Και φυσικά κανένας απ’ αυτούς τους εγκληματίες δεν τιμωρήθηκε.


Διαβάστε επίσης

Η σφαγή στο Κομμένο: Eνα ακόμη έγκλημα χωρίς τιμωρία

16 Αυγούστου του 1936: "Το μίασμα του κομμουνισμού εγένετο παρανάλωμα του πυρός"

Είναι γνωστό ότι από τις πρώτες μέρες της επικράτησής της η δικτατορία του Μεταξά προσπάθησε να μιμηθεί τις ενέργειες του ναζιστικού καθεστώτος, το οποίο είχε σαν πρότυπο.
Εδώ να θυμίσουμε ότι αμέσως μόλις οι ναζί ήρθαν στην εξουσία, στις αρχές του 1933, ανέπτυξαν σε μεγάλη κλίμακα αυτό που είχαν προετοιμάσει μερικά χρόνια πριν, δηλαδή το ολοκληρωτικό πογκρόμ και ενάντια στην τέχνη που δεν πληρούσε τα νοσηρά κριτήριά τους. Τα έργα Εβραίων, μαρξιστών ή ακόμη και πασιφιστών συγγραφέων μπήκαν στο στόχαστρο.

Στο παραπάνω πλαίσιο, από τον Μάρτιο μέχρι και τον Οκτώβριο του 1933 άναψαν φωτιές για το κάψιμο βιβλίων σε 70 πόλεις της Γερμανίας.

Οργανωτής και εκτελεστής του εν λόγω ολοκαυτώματος ήταν η ναζιστική «Γερμανική Φοιτητική Ένωση» (Deutsche Studentenschaft) σε συνεργασία με την «Χιτλερική Νεολαία».

Ακριβώς στην ίδια ρότα κινήθηκε και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου.  Η φασιστική αντίληψη και η διάθεση να μιμηθεί τον Χίτλερ, οδήγησε τον δικτάτορα Μεταξά σαν σήμερα το 1936 να οργανώσει φιέστες στις κεντρικές πλατείες πόλεων καίγοντας βιβλία που σύμφωνα με το καθεστώς είχαν  «ανθελληνικό» περιεχόμενο.

Κι’ ο Μεταξάς δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να μην κρατάει ούτε προσχήματα.

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα ομιλίας του σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου μεταξύ άλλων είχε πει: «Σας απαγορεύω να έχετε διαφορετικές ιδέες από αυτές του Κράτους. Σας ζητώ όχι μόνο να έχετε τις ίδιες ιδέες, αλλά να πιστεύετε σ’ αυτές και να δουλεύετε γι’ αυτές με ενθουσιασμό. Αν κάποιος από σας έχει διαφορετικές ιδέες, καλύτερα να μείνει αμόρφωτος».

Εδώ να συμπληρώσουμε ότι η ιεραρχία της επικρατούσης θρησκείας όχι μόνο δεν αντέδρασε σ αυτές τις ιεροεξεταστικές πρακτικές που γύριζαν τη χώρα στο Μεσαίωνα, αλλά βρέθηκαν και λαϊκά στελέχη της που ζητούσαν να ριφθούν στην πυρά και άλλα βιβλία «βλασφήμων και αθέων συγγραφέων».
Μερικοί τίτλοι των εκατοντάδων βιβλίων που θεωρήθηκαν "αντεθνικά" και ρίχτηκαν στην πυρά

Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από το καλό βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Κουζινόπουλου «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης».

Μία από τις πρώτες ενέργειες της δικτατορίας, δώδεκα ημέρες μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, ήταν να προχωρήσει στο κάψιμο βιβλίων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Σε μίμηση του παραδείγματος αντίστοιχων ενεργειών του ναζιστικού καθεστώτος, χιλιάδες βιβλία με προοδευτικό και δημοκρατικό περιεχόμενο, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, ρίχτηκαν στην πυρά σ’ εκείνες τις μεσαιωνικού χαρακτήρα «τελετές».

Η «πρόβα τζενεράλε» σημειώνεται στην Αθήνα, στις 8 Αυγούστου, τέσσερις μόλις ημέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Την πρωτοβουλία, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, είχε ομάδα «εθνικοφρόνων φοιτητών». 

Το μαζικό όμως κάψιμο «αντεθνικών», αριστερών και κομμουνιστικών βιβλίων, λαμβάνει χώρα οργανωμένα σε διάφορες πόλεις της χώρας, στις 16 Αυγούστου του 1936.

Στην Αθήνα, η «γιορτή» γίνεται μπροστά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ενώ στον Πειραιά, τα βιβλία παραδίδονται στην πυρά στο Πασαλιμάνι, και μάλιστα με προσκλήσεις προς τους νέους της εποχής να συμμετάσχουν στην …»τελετή».
Έλεγε η σχετική ανακοίνωση: «Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν δια πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8 μ.μ. και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς, προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7μμ ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν».

Η «φιέστα» της Θεσσαλονίκης

Η μεγαλύτερη «φιέστα» θα στηθεί στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στο Λευκό Πύργο. Από την προηγούμενη ημέρα, οι ελεγχόμενες πλέον από το καθεστώς εφημερίδες δημοσιεύουν σχετική προαναγγελία και μάλιστα πρωτοσέλιδα: «Τεράστια πυρά θα εξαγνίσει αύριον την πόλιν από το μίασμα των ερυθρών εντύπων», διατυμπανίζει στην κορυφή της πρώτης σελίδας, στις 15 Αυγούστου του 1936, η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Το Φως».
Η ίδια εφημερίδα δημοσίευε ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με την οποία: «κατόπιν διαταγής του Γ΄ Σώματος Στρατού, την 16ην τρέχοντος, ημέραν Κυριακήν και ώραν 19ην, θέλει λάβει χώραν καταστροφή δια πυρός κατασχεθέντων κομμουνιστικών βιβλίων και εντύπων εις την πλατείαν του Λευκού Πύργου, εις ήν εκλήθησαν να παραβρεθώσι αι εθνικιστικαί οργανώσεις […]».

Τα βιβλία που επρόκειτο να καούν, όπως έγραφε το πρωί εκείνης της μέρας η εφημερίδα «Νέα Αλήθεια», είχαν κατασχεθεί από τα βιβλιοπωλεία της πόλης, δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες και άλλους χώρους. Επίσης, στις εφημερίδες δημοσιευόταν και ανακοίνωση της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ , σύμφωνα με την οποία καλούνταν οι ακροδεξιοί φοιτητές να πάρουν μέρος στην τελετή «προκειμένου να παρακολουθήσωσι την καύσιν των κομμουνιστικών βιβλίων και εντύπων με τα οποία εδηλητηρίαζαν την ελληνικήν ψυχήν, χρησιμοποιούντες τας εις αυτά αναπτυσσομένας αντιεπιστημονικάς θεωρίας των Μάρξ, Λένιν και των λοιπών ανατροπέων και καταστροφέων της ανθρωπότητος».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της επόμενης ημέρας, μετά την ομιλία του τριεψιλίτη φοιτητή Παναγιωτόπουλου, που κραυγάζει, «[…] ρίχνομεν εις τας φλόγας το μίασμα αυτό της σκέψεως και της ψυχής του Έθνους, γεγονός που θα σημάνει την ανύψωσιν του Έθνους από την ηθική σκλαβιά εις την οποία συνέτειναν και τα βιβλία αυτά», τη φωτιά ανάβει ένας άλλος ακροδεξιός φοιτητής, ο Σαρρής. Και τότε «[…] ένα πύρινο φίδι σχηματίζεται και ακαριαίως το πυρ μεταδίδεται εις τα κομμουνιστικά έντυπα».

Πρωτοσέλιδη φωτογραφία από την αποτρόπαιη αυτή εκδήλωση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που σ’ ό,τι αφορά τη δίωξη των ιδεών αντέγραφε επακριβώς τα χιτλερικά πρότυπα, δημοσίευσε και η εφημερίδα «Μακεδονία».


Στο σχετικό ρεπορτάζ της ανέφερε ότι ο αριθμός των βιβλίων που κάηκαν εκείνη την ημέρα μπροστά στον Λευκό Πύργο, ξεπερνούσε τα 10.000.

Η έννοια του «κομμουνιστικού εντύπου» ερμηνευόταν από το καθεστώς κατά το δοκούν. Συμπεριλαμβάνονταν σ’ αυτά ακόμα και σχολικά βιβλία, όπως «Τα ψηλά βουνά» του Ζαχαρία Παπαντωνίου, καθώς και βιβλία των οποίων είχε απαγορευτεί επίσημα η σχολική διδασκαλία: η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, ο «Επιτάφιος» του Περικλή, η «Πολιτεία» του Πλάτωνα, και έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα. Γενικά, από το καθεστώς είχαν απαγορευτεί περισσότεροι από 445 τίτλοι βιβλίων.

Στην πυρά παραδόθηκαν, επίσης, πολλά έργα νέων τότε Ελλήνων συγγραφέων, όπως η «Ζωή εν τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, έργα του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αλλά και πολλοί τίτλοι ξένων συγγραφέων: το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, η Καταγωγή των ειδών του Δαρβίνου, έργα του Σίγκμουντ Φρόιντ, του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, του Μαξίμ Γκόρκι, του Λέον Τολστόι, του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, του Γκαίτε κ.ά.

Θα "καιγόμαστε" όσο δεν κάνουμε "προσάναμμα για τη σόμπα" το αστικό προσωπικό που μας κυβερνά.



Γράφει ο mitsos175.

Αν κοιτάξει κανείς τα ρεπορτάζ που γράφηκαν τις τελευταίες δεκαετίες στα αστικά ΜΜΕ μετά από κάθε μεγάλη καταστροφή συνέπεια είτε φυσικών φαινομένων, είπε ανθρώπινης παρέμβασης, κινούνται όλα στην ίδια κατεύθυνση. Λες και έχουν γραφτεί από το ίδιο χέρι. 
Και μιλάμε από τον καταστρεπτικό σεισμό που χτύπησε το νησί της Σαντορίνης το 1956 και είχε 53 νεκρούς και ισοπέδωσε του μεγαλύτερου μέρους της πόλης, μέχρι το 2007, στις καταστροφικές φωτιές στην Πελοπόννησο, όπου κάηκαν ζωντανοί 63 άνθρωποι. Κάτι ανάλογο επαναλαμβάνεται και σήμερα με τις καταστρεπτικές πυρκαγιές που έχουν ξεσπάσει.

Το μόνο που δεν μας λένε είναι το αρχαίο ρητό "Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον" ή ότι αυτές τις καταστάσεις τις είχε προβλέψει ο "άγιος" Παϊσιος οπότε ήταν αναπόφευκτο να συμβούν. 

Σε λίγους μήνες με αφορμή μια ψιχάλα, τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ -όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις- θα γκαρίζουν πάλι γιατί πλημμυρίσαμε, γιατί βουλιάξαμε κοκ.

Και για να μην επαναλαμβάνουμε πράγματα που ήδη έχουμε γράψει, ξαναδιατυπώνουμε το τελικό συμπέρασμα όσων σχετικών αναρτήσεων έχουν προηγηθεί: Θα "καιγόμαστε"  όσο δεν κάνουμε "προσάναμμα για τη σόμπα" το αστικό προσωπικό που μας κυβερνά. 
Θα "ισοπεδώνεται" η τάξη μας, όσο δεν "κατεδαφίζουμε" όλους αυτούς που σαν "θεό" του έχουν το κέρδος. 
Μαζί με μας θύμα θα είναι και  ο φυσικός πλούτος της χώρας μας, που για τους αστούς είναι "περιττό βάρος" αν δεν μπορούν να τον "αξιοποιήσουν", αν δηλαδή δεν αποτελεί γι' αυτούς πεδίο κερδοφορίας. 


Υ.Γ: Την εκτίμησή μας σε όσους πυροσβέστες, εθελοντές και μη, δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών.

Με Μνημόνιο ή χωρίς, όσο υπάρχει αυτό το καθεστώς τα δάση θα γίνονται στάχτη και μπούλμπερη

 Γράφει ο mitsos175

«Το καλοκαίρι του 2007, συνέβη μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Εκτεταμένες πυρκαγιές σε πολλά μέρη της χώρας, κυρίως τον μήνα Αύγουστο, έκαψαν περισσότερα από 268.834 εκτάρια (≈2.700km2) γης, με αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 63 ανθρώπων. Μέχρι τις 30 Αυγούστου κάηκαν 1.500 σπίτια και μείναν 6.000 άστεγοι. Το ύψος των καταστροφών φθάνει τα πέντε δισεκατομμύρια Ευρώ. Η φωτιά έκαψε 4,5 εκατομμύρια ελαιόδεντρα καθώς και 60.000 ζωντανά (πρόβατα και κατσίκες). 

Οι περιοχές οι οποίες επλήγησαν, αφορούσαν τους νομούς Μεσσηνίας, Αρκαδίας, Ηλείας, Αχαΐας, Λακωνίας, Αργολίδος, Κορινθίας, Αττικής και Ευβοίας, Φθιώτιδος με το νομό Ηλείας να δέχεται το πιο εκτεταμένο και φονικό πλήγμα. Οι φωτιές της περιόδου του Αυγούστου, οι οποίες κορυφώθηκαν ιδιαίτερα μετά την 23η Αυγούστου, δηλαδή λίγες μέρες μετά την προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών από τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, αποτέλεσαν συνέχεια πλειάδας πυρκαγιών οι οποίες έπληξαν την Ελλάδα, από τα τέλη Μαΐου και συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού … » 

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Με Μνημόνιο ή χωρίς, όσο υπάρχει αυτό το καθεστώς, τα δάση θα γίνουν στάχτη και μπούλμπερη.
Κάθε χρόνο καίγεται το μέλλον μας, αφού η ίδια η επιβίωσή μας ως είδος εξαρτάται από το φυσικό περιβάλλον το οποίο καταστρέφουμε συστηματικά. Αυτοί που βάζουν τις πυρκαγιές, γιατί οι περισσότερες οφείλονται ολοφάνερα σε εμπρησμό, είναι όσοι έχουν συμφέρον. Θα μου πείτε τι συμφέρον έχουν οι άνθρωποι να καταστρέψουν το δάσος που τους προσφέρει τόσα; Μιλάω για στενό οικονομικό βραχυπρόθεσμο όφελος. Τα δάση καίγονται για να καταπατηθούν οι εκτάσεις.

Πολύ σωστά ειπώθηκε πως «Ο καπιταλισμός θεωρεί αντιπαραγωγικό ό,τι δεν αποφέρει άμεσο κέρδος. Τα ίδια τα δάση τα βλέπει σαν πηγή αποκόμισης κέρδους. Γι’ αυτό και διαχρονικά οι αστικές κυβερνήσεις αφήνουν απροστάτευτα τον δασικό μας πλούτο στις ορέξεις καταπατητών, στο στόχαστρο τουριστικών ομίλων και άλλων μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων».

Πράγματι αυτά είναι τα κύρια αίτια. Πίσω βρίσκονται οι πλούσιοι και οι ίδιες οι κυβερνήσεις. Αφήνουν απροστάτευτο το δάσος μέσω της νομοθεσίας που όχι μόνο δεν τιμωρεί (ούτε φυσικά προλαμβάνει) αλλά προωθεί την καταπάτηση. Η αστική δικαιοσύνη χαϊδεύει τους εμπρηστές. Από τα 46.296 άτομα που μέσα σε μια δεκαετία καταδικάστηκαν 1.341 ενώ οι 920 από αυτούς πήραν αναστολή! Ούτε το 1% δεν τιμωρείται. Αν αυτό δεν είναι επιπλέον κίνητρο, τι στο διάολο είναι;
Θέλουν έκταση για να κάνουν ξενοδοχείο; Μπουρλότο! Θέλουν να χτίσουν σπίτι; Μπουρλότο! Θέλουν να τους ξαναπάρουν δασοπυροσβέστες; Ναι είχαμε και τέτοιες περιπτώσεις «Ελληναράδων». Λίγες αλλά υπαρκτές. Πάλι μπουρλότο! Θα το πάρει το δασαρχείο; Τι άλλο; Μπουρλότο! Χιλιάδες διαφορετικές προφάσεις αλλά τα αίτια σχεδόν πάντα οικονομικά εκτός από ορισμένους ανισσόροπους.

 Κόμματα παίζουν εναλλάξ, αναλόγως πότε είναι στην εξουσία, το ρόλο του καλού και του άχρηστου, ενώ στην ουσία δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Πάλι για λόγους συμφέροντος!
Γιατί ωφελεί τις κυβερνήσεις να καταπατούνται και να καίγονται τα δάση. Θα μπορούν να "εξυπηρετήσουν" τόσους "πελάτες". Από οικοπεδοφάγους  μέχρι "επενδυτές" που θα βρουν πεδίο κερδοφορίας τις καμένες περιοχές.

Θα είναι αφέλεια σε ορισμένους να περιμένουν να αλλάξει ριζικά αυτή η κατάσταση αν δεν εξοντωθεί η μήτρα που την γεννάει.  Και αυτή λέγεται καπιταλισμός.   

Η μεγαλόχαρη της Τήνου και η κατασκευή της Λατρείας - Θρησκείες: Η πρώτη και καλύτερη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017 | 11:44 μ.μ.

«"Βούλιαξε" η Τήνος από τους πιστούς - Η ιστορία της θαυματουργής εικόνας», τιτλοφορείτε το ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα του «Ποντικιού» το οποίο συμπληρώνει:
«Κοσμοσυρροή επικρατεί στην Τήνο με χιλιάδες πιστούς να έχουν κατακλύσει το νησί, όπου κατέφθασαν για να προσευχηθούν με δέος και κατάνυξη. Αμέτρητοι είναι οι Χριστιανοί που καταφθάνουν κάθε Δεκαπενταύγουστο στο νησί προκειμένου να εκπληρώσουν το τάμα τους στη Μεγαλόχαρη».

Σχετικά δημοσιεύματα υπάρχουν σε όλες τις ενημερωτικές ιστοσελίδες όπου επίσης συναντάμε εκτενή δημοσιεύματα για το πώς «ανακαλύφθηκε η Παναγία της Τήνου», για τις «θαυματουργές ιδιότητες της εικόνα της», για την παρουσία και τις δηλώσεις που έκαναν για τον εορτασμό της πλήθος πολιτικών στελεχών καθώς και για τις «τιμές που της απέδωσαν αγήματα της ΣΜΥΝ και η Μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού».

Μετά απ’ αυτό δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό να παραθέσουμε ένα περασμένο δημοσίευμα του περιοδικού Unfollow το οποίο υπέγραφε ο Αυγουστίνος  Ζενάκος και το οποίο είχε τίτλο «Το "Ιερόν κατάστημα": Η μεγαλόχαρη της Τήνου και η κατασκευή της Λατρείας». Είναι πολύ ενδιαφέρον. Κάνει αναλυτική αναφορά για το πώς ιδρύθηκε το «Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου», για το πώς έχει εξελιχθεί σε μια τεράστια κερδοφόρα επιχείρηση, για το παπαδαριό ο γιορτασμός της «μεγαλόχαρης», αλλά και για τις πολιτικές και όχι μόνο σκοπιμότητες που εξυπηρέτησε.

Πριν απ’ αυτό όμως να σας θυμίσουμε μια δήλωση ενός καλλιτέχνη:

Ο ρόλος της εκκλησίας είναι ο χειρότερος, διότι εντείνει το φανατισμό. Όλες οι θρησκείες, οι περισσότερες εν πόση περιπτώσει. Ειδικά αυτές οι εβραϊκής εμπνεύσεως, όπως ο χριστιανισμός, ο μουσουλμανισμός και ο ιουδαϊσμός, είναι κυρίως αυτό. Είναι η πρώτη και καλύτερη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Είναι χειρότερο απ’ αυτό που έλεγε ο Μαρξ ότι είναι το «όπιο του λαού». Γιατί με το όπιο μπορείς να δεις και ωραία όνειρα, ενώ ο επί τούτου καλλιεργούμενος φανατισμός, δεν έχει τίποτα ωραίο. Η πίστη είναι άλλο πράγμα, βέβαια. Ο καθένας πιστεύει με διαφορετικό τρόπο. Τώρα το τι πιστεύει, το που πιστεύει, ο Θεός και η ψυχή του. Τα ιερατεία όμως είναι απάτη. Όσο απάτη είναι και οι αστρολόγοι ή οι καφετζούδες. Είναι το εμπόριο της ελπίδας ή το λαθρεμπόριο, αν θέλεις. Γιατί το εμπόριο εμπεριέχει και μια δόση τιμιότητας. Ενώ, αυτοί παίζουν με τις ψυχές των ανθρώπων. Αν και δεν ξέρουμε ακριβώς τι είναι ψυχή. Ίσως να έχει να κάνει και με αυτό.

Δημήτρης Πουλικάκος

Απόσπασμα από συνέντευξη του στην εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς"

Διαβάστε το δημοσίευμα που αναφέραμε αρχικά

Δεν είναι «ανικανότητα» του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ.

Του Γ. Γ.

Για πάνω από 48 ώρες δεκάδες πύρινα μέτωπα που έχουν ξεσπάσει σε όλη την Ελλάδα έχουν επιφέρει μια τεράστια οικολογική καταστροφή ενώ δεν έλειψαν και οι μεγάλες ζημιές σε περιουσίες πολιτών.
Και ενώ συμβαίνει όλο αυτό το έγκλημα, –περί συνειδητού εγκλήματος πρόκειται με ηθικό αυτουργό τον καπιταλισμό και φυσικό εκτελεστή του το αστικό πολιτικό προσωπικό που διαχρονικά κυβερνά την χώρα, όπως έγραφα σε περασμένη ανάρτησή μου- παρακολουθούμε ένα επαναλαμβανόμενο σε κάθε ανάλογη περίπτωση σκηνικό. Μια ανούσια κοκορομαχία μεταξύ κυβέρνησης και κομμάτων της αντιπολίτευσης, μια μικροκομματική προσπάθεια από πολιτικά μορφώματα να αποκτήσουν πολιτική οφέλη.

Η κυβέρνηση και τα επικοινωνιακά της φερέφωνα θυμήθηκαν τις καταστροφικές φωτιές στην Πελοπόννησο, επί κυβέρνησης Ν.Δ., το 2007 όταν είχαν καεί ζωντανοί δεκάδες άνθρωποι και είχαν δημιουργηθεί ανυπολόγιστες καταστροφές, ενώ τα στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαπίστωσαν σήμερα ότι ο «ένοχος» για τα ολέθρια αποτελέσματα των πυρκαγιών είναι η «ανικανότητα»  και η αναποτελεσματικότητα» του κυβερνητικού μηχανισμού να συντονίσει τις προσπάθειες κατάσβεσης τους.
Προσέξτε μια σημαντική λεπτομέρεια: Κανένα από τα δυο κόμματα εξουσίας δεν κάνει λόγο για την ανυπαρξία υποδομών σε ανθρώπινο δυναμικό και τεχνικά μέσα να αντιμετωπιστούν οι πυρκαγιές. Τυχαίο; Καθόλου.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, άσχετα που κανένας πολιτικάντης και καθεστωτικό ΜΜΕ δεν αναφέρεται στην ουσία της πραγματικότητας. 
Δεν είναι η «ανικανότητα» του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει τις πυρκαγιές. Είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ. 
Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Ανάλογη τακτική ακολουθούν όλες οι αστικές κυβερνήσεις στον καπιταλισμό. Ρίχτε μια ματιά στην ειδησεογραφία και θα διαπιστώσετε ότι τεράστιες πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια με πολλά ανθρώπινα θύματα είχαμε σε δεκάδες καπιταλιστικά κράτη ανάμεσα τους οι ΗΠΑ, η Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία κ.α. Δεν μπορούσαν αυτά τα κράτη να δημιουργήσουν υποδομές ώστε να αντιδρούν αποτελεσματικά την εκδήλωση πυρκαγιών; Φυσικά και μπορούσαν. Ο καπιταλισμός όμως άλλα επιτάσσει. Τα πάντα να αντιμετωπίζονται σαν πηγή αποκόμισης κέρδους. Είτε αυτά είναι έμψυχο υλικό είτε περιβάλλον.

Πολύ εύκολα και για να τεκμηριώσουμε αυτό τον ισχυρισμό μας μπορούμε να παραθέσουμε οικονομικά στοιχεία για τα ποσά που διέθεσε το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια για να «σώσει» τα τραπεζικά ιδρύματα, τα τεράστια χρήματα που διέθεσε για να προμηθευτεί πολεμικές δαπάνες κλπ, σε αντιδιαστολή με τις δραματικές περιστολές που έκανε στα κονδύλια πυρόσβεσης, αλλά και σε ότι έχει να κάνει με τον λεγόμενο «κοινωνικό κράτος».
Το θεωρούμε όμως πλεονασμό. Γι’ αυτό αρκούμαστε να παραθέσουμε το τουιτάρισμα που έκανε ο ανθυποΚασιδιάτης Τζήμερος, αυτός ο εκπρόσωπος της κοινωνικής ακροδεξιάς και του λούμπεν νεοφιλελευθερισμού στην χώρα μας.

Επιτέλους να και ένας δεσπότης που προσέχει την ... πελατεία του, προσφέροντας της ακούσματα από το κλαρίνο του Γιώργου Μάγκα

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017 | 5:42 μ.μ.

Απίθανη φάση στο χωριό της Ηλίας Διάσελα. Εγινε ακριβώς αυτό που λέει ο Γιώργος Μαργαρίτης στο άσμα του. Το χριστεπώνυμο πλήθος «άφησε τα ευαγγέλια και έπιασε τα τσιφτετέλια». Κι όλα αυτά υπό τους ήχους του κλαρίνου ενός ιδιόμορφου καλλιτέχνη - και υποστηρικτή του ΚΚΕ - του Γιώργου Μάγκα.

Η αποθέωση της περίπτωσης είναι ότι ο λαϊκός αυτός καλλιτέχνης πρόσφερε τα ακούσματα του στο κοινό ανεβαίνοντας στο καμπαναριό της εκκλησίας και σύμφωνα με δημοσιεύματα «με τις ευλογίες και την άδεια του μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού»!

Μαγκιά του Γιώργου Μάγκα, και δεν το συζητάμε, ενώ φαίνεται ότι ο δεσπότης αυτής της περιοχής … προσέχει την πελατεία του. Αμα ο καλλιτέχνης μας έπαιζε με το κλαρίνο του την Διεθνή –υπάρχει και τέτοια εκτέλεση- θα δίναμε «ρέστα».

Απολαύστε σκηνικό:

Παπαριές Κοντονή


Βγήκε ο υπουργός Δικαιοσύνης στην κρατική τηλεόραση και μας πέταξε την μπαρούφα του: «Κάποιοι δυσαρεστούνται από τα θετικά αποτελέσματα της χώρας, από το γεγονός ότι κλείσαμε την αξιολόγηση και ο τουρισμός έχει σπάσει κάθε ρεκόρ», μας είπε εκτός των άλλων.

Στην ουσία δηλαδή εκτίμησε ότι κάποιες αντιπολιτευτικές δυνάμεις βλέποντας τις … κυβερνητικές επιτυχίες σε όλους τους τομείς σκέφτηκαν να κάνουν αντιπολίτευση … βάζοντας φωτιές για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη!   

Ένα τέτοιο συλλογισμό μόνο ένας πολιτικός εγκέφαλος  μεγέθους Σταύρου Κοντονή θα μπορούσε να κάνει! Πάλι καλά δεν μας είπε ότι τις πυρκαγιές τις βάζουν εξωγήινοι!

Πραγματικά τα πύρινα μέτωπα είναι δεκάδες σε όλη την Ελλάδα και οι καταστροφές που έχουν δημιουργήσει είναι τεράστιες και διαρκώς διογκώνονται.

Ο πυρήνας του θέματος όμως είναι αυτός που ανέφερε σύντροφος σε περασμένη ανάρτησή μας.
Το κυβερνητικο στέλεχος μ’ αυτές τις δηλώσεις του απλώς σερβίρει κουτόχορτο σε αφελείς.

Μ. Μπρεχτ: Στρατευμένος στο μαρξισμό, πρωτοπόρος επαναστάτης (Αφήνει την τελευταία του πνοή σαν σήμερα το 1956)

Τι περιμένετε; Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα σας κάνουν;
Κι ότι οι αχόρταγοι κάτι θε να σας δώσουν!
Οι λύκοι θα σας ταΐσουνε αντί να σας καταβροχθίσουν!
Από φιλία.
Θα σας προσκαλέσει η τίγρη να της βγάλετε τα δόντια, τέτοια περιμένετε!

 Μπέρτολτ Μπρεχτ

Σαν σήμερα στις 14 Αυγούστου 1956 έφυγε απ’ την ζωή ο μεγάλος ποιητής, πεζογράφος, δραματουργός, θεωρητικός, σκηνοθέτης και δάσκαλος, Μ. Μπρεχτ. Στρατευμένος στο μαρξισμό, πρωτοπόρος επαναστάτης, με ένα τεράστιο έργο που παραμένει διαχρονικά επίκαιρο.

Θυμίζουμε τα λόγια του συνθέτη των μπρεχτικών τραγουδιών και φίλου του Μπρεχτ, Χανς Αϊσλερ: «Οταν μιλάμε για τον Μπρεχτ, είμαστε σε θέση μάχης, ιδιαίτερα στις καπιταλιστικές χώρες. Αγωνιζόμαστε για τον Μπρεχτ. Είναι αναγκασμένοι να καταπιούν τον Μπρεχτ και δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να τον καταπιούν παρά μονάχα ολόκληρο, μαζί με τ' αγκάθια».

Παραθέτουμε δυο βίντεο από το Επιστημονικό συνέδριο που οργάνωσε η Κ.Ε του ΚΚΕ τον Απρίλη του 2013 με τίτλο:: «Μπέρτολτ Μπρεχτ: Για τους σεισμούς που μέλλονται να 'ρθούν».


 "Ύμνος της διαλεχτικής":

Το άδικο βαδίζει σήμερα με σταθερό βήμα.
 Οι καταπιεστές προετοιμάζουν τα επόμενα δέκα χιλιάδες χρόνια.
 Η βία διαβεβαιώνει: έτσι όπως είναι η κατάσταση, έτσι θα μείνει.
 Καμιά φωνή δεν ακούγεται, πέρα από τη φωνή του εξουσιαστή.
 Και στις αγορές φωνάζει η εκμετάλλευση: τώρα μόλις αρχίζω.

 Αλλά πολλοί από τους καταπιεζόμενους λένε τώρα:
 Αυτό που εμείς θέλουμε δεν θα γίνει ποτέ.

 Εσύ που ακόμα ζεις, μην πεις: ποτέ!
 Το σίγουρο δεν είναι σίγουρο.
 Έτσι όπως είναι η κατάσταση δεν θα μείνει.
 Αν μιλήσουν οι εξουσιαστές
 θα μιλήσουν οι εξουσιαζόμενοι.
 Ποιος τολμά να πει: ποτέ;
 Από ποιόν εξαρτάται αν η καταπίεση μένει; Από εμάς.
 Από ποιόν εξαρτάται αν θα τσακιστεί; Επίσης από εμάς.
 Εκείνος που έπεσε, στέκεται πάλι όρθιος.
 Εκείνος που έχασε, παλεύει!
 Εκείνος που συνειδητοποίησε τη θέση του, πως τον κρατάς τώρα;

 Επειδή οι σημερινοί νικημένοι είναι οι αυριανοί νικητές
 Και από το πότε θα γίνει: Σήμερα κιόλας!

_______________

Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός. Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; Πώς να 'χει η αλήθεια αυτή πραχτική σημασία;

Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να 'ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ' ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ' τ' αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι.

Μπέρτολτ Μπρεχτ "Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια"
_____________________

Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά/
θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαΐ./
Ο λόγος; έχουνε/ κιόλας φάει./ (...)
Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί/ γι' αυτό που είναι ταπεινό/ ποτέ δεν θα υψωθούν./ (...)/Αυτοί που αρπάνε το φαϊ απ’ το τραπέζι/
κηρύχνουν τη λιτότητα./
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα/
ζητάν θυσίες./
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους/
για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν./ (...)

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε: πόλεμος και ειρήνη/
είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά./
Ομως η ειρήνη τους κι ο πόλεμός τους/
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα./
Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους/
καθώς ο γιος από τη μάνα./
Εχει τα δικά της/
απαίσια χαρακτηριστικά./
Ο πόλεμός τους σκοτώνει/
ό,τι άφησε όρθιο/ η ειρήνη τους».

_____________

«Οποιος σπίτι μένει σαν αρχίζει ο αγώνας
Κι αφήνει άλλους ν' αγωνιστούν για την υπόθεσή του
Πρέπει προετοιμασμένος να 'ναι: γιατί
Οποιος δεν έχει τον αγώνα μοιραστεί
θα μοιραστεί την ήττα».

Μπέρτολτ Μπρεχτ
__________________

Ρώτησε κάποιος τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός, και ο κύριος Κ. είπε: “Σου συνιστώ να αναλογιστείς, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πάλι πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο σε ένα μπορώ να σου φανώ χρήσιμος: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι έναν Θεό”.
____

O   κύριος Κ. έλεγε πως είναι σφάλμα να καταπίνεις σιωπηλά την αδικία που σου έγινε, και διηγήθηκε την ακόλουθη  ιστορία: «Κάποιος περαστικός είδε ένα αγόρι που έκλαιγε και το ρώτησε τι είχε πάθει.
"Είχα δυο γρόσες για να πάω σινεμά" είπε το αγόρι, "κι ένα παιδί που περνούσε, μου βούτηξε τη μια γρόσα από το χέρι" -και του έδειξε ένα παιδί λίγο πιο πέρα.
"Και δε φώναξες βοήθεια;"  ρώτησε ο περαστικός.
"Πως δε φώναξα!" είπε το αγοράκι τα αναφιλητά του δυνάμωσαν .
"Και δε σ άκουσε κανείς;'' ρώτησε πάλι ο περαστικός, και το χάιδεψε τρυφερά. "Οχι", είπε μέσα στ' αναφιλητά του το αγόρι.
"Και γιατί δε φώναζες πιο δυνατά; Δεν μπορούσες;" ξαναρώτησε ο περαστικός.
"Όχι" ξανάπε το αγόρι
"Τότε δώσε μου την κι αυτή", είπε ο περαστικός , και αρπάζοντας του και την άλλη γρόσα από το χέρι, συνέχισε ανέμελα το δρόμο του»..

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ"

____________________

Δεν θέλουμε μόνο το μπάλωμα
Θέλουμε ολόκληρο το ρούχο.
Δεν θέλουμε μόνο τη μπουκιά
Θέλουμε όλο το καρβέλι
Δεν θέλουμε μόνο τη δουλειά
Θέλουμε όλο το εργοστάσιο.
Το κάρβουνο, το σίδερο,
Την εξουσία.

 Μπέρτολτ Μπρεχτ


Κοιτάζω αυτό το σύστημα, και επιφανειακά μου φαίνεται γνώριμο, αλλά όχι και ο μηχανισμός του! Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι επάνω και οι πολλοί άλλοι κάτω, και οι επάνω φωνάζουν στους κάτω: ελάτε επάνω για να είμαστε όλοι επάνω, αλλά όταν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις κάτι κρυμμένο ανάμεσα σε αυτούς επάνω και στους άλλους κάτω.
Κάτι που μοιάζει με δρόμο, αλλά δεν είναι δρόμος.
Είναι μια σανίδα. Τώρα φαίνεται ολοκάθαρα.
Είναι η σανίδα μιας τραμπάλας. Ολο αυτό το σύστημα είναι μια κούνια με δύο άκρες που εξαρτώνται
η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω. 

Οι επάνω δεν θα κάθονταν πια επάνω, αν οι κάτω άφηναν τη θέση τους κι ανέβαιναν. Επομένως, αυτοί επάνω θέλουν, να κάθονται οι άλλοι κάτω αιωνίως και να μην ανεβούν ποτέ επάνω.
Και οι κάτω πρέπει να είναι κατά πολύ περισσότεροι από τους επάνω
για να μην αλλάξει θέση η τραμπάλα. Ετσι είναι οι τραμπάλες.

(...)

Τους κάτω όμως τους κρατάνε κάτω για να μείνουν επάνω οι επάνω.
Η ποταπότητα αυτών επάνω δεν έχει μέτρο.
Ακόμα κι αν βελτιώνονταν, σε τίποτα δεν θα ωφελούσε, γιατί είναι άψογο το σύστημα που έχουν κατασκευάσει: Εκμετάλλευση και αταξία: κτηνώδες και συνεπώς ακατανόητο.

(...)

Και αν σας πει κάποιος ότι μπορείτε να ανυψωθείτε πνευματικά, μένοντας κολλημένοι στο βούρκο, πιάστε τον κι αυτόν και σπάστε του το κεφάλι στο λιθόστρωτο. Μόνο η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία, μόνο οι άνθρωποι ωφελούν όπου υπάρχουν άνθρωποι

Μ. Μπρεχτ: "Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων"
_____________

Eνα ποίημα του Μπρεχτ, απάντηση στον πόλεμο που μας κήρυξαν ξένα και ντόπια αρπαχτικά:

"Μας λένε οι εχθροί μας: Τέλειωσε ο αγώνας.
Μα λέμε εμείς: Άρχισε τώρα.
Μας λένε οι εχθροί μας: Την αλήθεια την απαρνήθηκαν.
Μα λέμε εμείς: Την ξέρουμε ακόμα.
Μας λένε οι εχθροί μας: Και γνωστή ακόμα να γίνει η αλήθεια δεν μπορεί άλλο πια να διαδοθεί.

Μα είμαστε εμείς αυτοί που τη διαδίδουν.
Είναι η παραμονή της μάχης.
Είναι το σφυρηλάτημα των στελεχών μας.
Είναι η σπουδή του πλάνου του αγώνα.
Είναι η μέρα πριν την πτώση των εχθρών μας."
    
Και ένα απόσπασμα από ομιλία του, πυξίδα για τους λαούς της οικουμένης: 


«Το πιο σημαντικό που έμαθα ήταν πως το μέλλον της ανθρωπότητας μπορεί να ιδωθεί μόνο ''από τα κάτω'', από τη σκοπιά των καταπιεσμένων κι εκμεταλλευομένων. Μόνο όποιος αγωνίζεται μαζί τους, αγωνίζεται για την ανθρωπότητα».

Ν. Πλουμπίδη: Σαν σήμερα το 1954 πλήρωσε με την ζωή του το ταξικό μίσος του μετεμφυλιοπολεμικού αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα.


Στις παραπομπές που παραθέτουμε στο τέλος της ανάρτησής μας υπάρχουν τόσα στοιχεία για τον Νίκο Πλουμπίδη και την ιστορία του, η οποία έχει συζητηθεί όσο ελάχιστες, οπότε τώρα θα μιλήσουμε εντελώς τηλεγραφικά για τον κομμουνιστή ηγέτη, που πέντε χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, στις 14 Αυγούστου 1954, έπεφτε νεκρός από τα πυρά του στρατιωτικού εκτελεστικού αποσπάσματος και κατέχει μια περίοπτη θέση στο πάνθεον των ηρώων του ΚΚΕ.

Στις 25 Νοεμβρίου 1952 η ασφάλεια ανακοινώνει τη σύλληψη του «από οκταετίας κρυπτόμενου κομμουνιστή Νικόλαου Πλουμπίδη».
Το στρατοδικείο τον καταδικάζει σε θάνατο στις 3 Αυγούστου και ο κομμουνιστής ηγέτης πέφτει νεκρός απ’ τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος στις 14 Αυγούστου 1954.

Η κυβέρνηση του Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, τα «κεντροαριστερά» και τα «κεντροδεξιά» όργανα της αμερικανοδουλείας, εκτέλεσαν τον Πλουμπίδη, για ένα και μοναδικό λόγο: Επειδή ήταν κομμουνιστής. Πλήρωσε με την ζωή του το ταξικό μίσος του μετεμφυλιοπολεμικού αστικού καθεστώτος στην Ελλάδα.
Το ίδιο είχε συμβεί και με τις εκτελέσεις που προηγήθηκαν στις 30 Μάρτη 1952 των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενου και Ηλία Αργυριάδη.

Ο Πλουμπίδης συνελήφθη σε μια δύσκολη και σκοτεινή εποχή για την Ελλάδα. Μια εποχή όπου και η ίδια η δεξιά προσπαθούσε να αποδείξει την πλήρη υποταγή της στις Αμερικανικές δυνάμεις. Μια εποχή όπου η CIA και ο ΙΔΕΑ διαφέντευαν και τρομοκρατούσαν την Ελλάδα, και που ο δύσμοιρος λαός προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του από τον εμφύλιο και να ξανασταθεί στα πόδια του.

Ο Νίκος Πλουμπίδης  σε όλη του την πολιτική διαδρομή του στάθηκε επαναστάτης, κομμουνιστής, ανυποχώρητος αγωνιστής. Ακόμα και τότε που το ΚΚΕ μέσα απ’ τον ραδιοσταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» -βασιζόμενο σε εντελώς λαθεμένη πληροφόρηση τον χαρακτήριζε ως «από 28ετίας πράκτορας» της Ασφάλειας και των Άγγλων, υπεύθυνο για τη σύλληψη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, αμφισβητώντας ακόμη και την εκτέλεση του, λέγοντας ότι ήταν σκηνοθεσία των Αμερικανών.

Απ’ την πλευρά του ο Ν. Πλουμπίδης αρνήθηκε να αποκηρύξει το ΚΚΕ, διακήρυξε τον σεβασμό στις αποφάσεις του Π.Γ. ακόμη και εάν ήταν λανθασμένες, όπως στη δική του περίπτωση, και ζήτησε την υποταγή όλων, συγγενών και φίλων, σε αυτές.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα από κείμενο του που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες της εποχής λίγο πριν την εκτέλεση του: «Δε με χωρίζει καμιά διαφορά με την ηγεσία του κόμματός μου. Η ανακοίνωσι του κόμματος περί αποκηρύξεώς μου είχε σκοπό να προφυλάξη το κόμμα από έναν υποτιθέμενο εχθρό και οφείλεται σε σφαλερές ενδείξεις και υποβολιμαίες πληροφορίες. Πάντως, πιστεύω ότι το κόμμα θα επανεξετάση εν καιρώ το ζήτημα. Η απόφασι του κόμματος, οποιαδήποτε κι αν είναι, θα είναι για μένα σεβαστή. Δεν είμαι προδότης, αλλά ήμουν, είμαι και θα είμαι πιστός στο κόμμα» («ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ» 25/7/1954).

Η αποκατάσταση του Ν. Πλουμπίδη από το ΚΚΕ έγινε με απόφαση της 9ης Ολομέλειας, τον Αύγουστο του 1958.


Διαβάστε ακόμα:

Νίκος Πλουμπίδης: Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι...

Αφιέρωμα στον Νίκο Πλουμπίδη

Απόρρητος Φάκελος Νίκου Πλουμπίδη: Η πορεία προς την εκτέλεση

Ο πολιτικός Πλουμπίδης

14 Αυγούστου 1954: Απόψε, που σκοτώνουν τον Πλουμπίδη…

Ο πολιτικός Πλουμπίδης

Για την εκτέλεση του Ν. Πλουμπίδη

Καραμπινάτη γκάφα από τις ιστοσελίδες "altsantiri και ¨Κουτί της Πανδώρας" Δημοσίευσαν σαν καινούργια είδηση ανάρτηση που είχαμε κάνει τον Απρίλη του 2015


Προφανώς θα παραέσφιξαν οι ζέστες! Πώς διαφορετικά να εξηγήσεις το γεγονός ότι σήμερα δυο "έγκυρες" ισοσελίδες έχουν σαν ένα από τα κεντρικά τους θέματα την επιστολή που είχε στείλει αποκλειστικά στο μπλοκ μας στις 7 Απρίλη 2015 η Έμμυ Χριστούλα κόρη του αυτόχειρα Δημήτρη Χριστούλα. Αναφερόμαστε στις ιστοσελίδες "altsantiri" και "Κουτί της Πανδώρας".

«Ο Ρίτσος πέφτει στην Κανέλλη βαρύς και πολύ κομμουνιστής» είναι ο τίτλος της ανάρτησης στο altsantiri και επικαλείται σαν πηγή την «Εφημερίδα των Συντακτών». Ανοιχτή επιστολή προς τη Λιάνα Κανέλλη αλλά και των πολιτικών και «τηλεοπτικών πραιτοριανών που ενοχλήθηκαν από την πολιτική πράξη του Δημήτρη Χριστούλα», ο οποίος έδωσε τέλος στη ζωή του στην πλατεία Συντάγματος -στις 4 Απριλίου του 2012- έστειλε η κόρη του, Έμμυ, αναφέρει η εισαγωγή του δημοσιεύματος, ενώ το Κουτί της Πανδώρας τιτλοφορεί το σχετικό δημοσίευμα "Η κόρη του Δημήτρη Χριστούλα απαντά στη Λιάνα Κανέλλη: Οταν δεν εντρέπεσε, εκτρέπεσε"

Στο ίδιο λούκι πέφτει και η ιστοσελίδα της εφημερίδας Documento, καθώς και άλλες ιστοσελίδες και μπλοκ που ανακυκλώνουν αυτά τα δημοσιεύματα.

Προβληματιστήκαμε που μπορεί να οφείλεται αυτή η τεράστια γκάφα των ειδησεογραφικών αυτών ιστοσελίδων.

Επισκεφτήκαμε τον ιστότοπο της «ΕτΣ» και διαπιστώσαμε ότι όντως υπάρχει η επιστολή της Έμμυς Χριστούλα, αλλά φέρνει ημερομηνία δημοσίευσης  8.04.2015, μια μέρα δηλαδή απ’ ότι την είχαμε δημοσιεύσει εμείς. Οπότε την ευθύνη γι' αυτό το ατόπημα φέρνουν οι υπεύθυνοι των ιστοσελίδων που αναφέραμε.

Πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε απ’ την ανευθυνότητα που διακρίνει τους συντάκτες  αυτών των ιστοσελίδων, εκτός αν συμβαίνει κάτι άλλο που εμείς σε μπορούμε να υποθέσουμε.

Bίντεο

 
Copyright © ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
Powered by Blogger